36ساعت خوندن بی وقفه مجله و تنها 3 ساعت خواب.....

صدای خارجی: آخه این فیلم چیه!!...هی فیلم، فیلم...بچه مردی از گرسنگی بیا یک چیزی بخور...(صدای یک مادر)

کتاب درسی تاریخ رو همیشه از ته به سر می خوندم...خودمو زودتر از بخش های بدش خلاص می کردم تا به سلسله های پرشکوه برسم...سر جلسه امتحان هم همیشه سلسله ها وترتیبشون رو قاطی می کردم...مجله فیلم رو هم همیشه از ته می خونم، با این تفاوت که جای بدش نه تهش، بلکه وسطاشه، اونهم تمام رنگی!!....

سینما آزادی-من و صف های سینما و پدری ناباب(!!) که من فسقلی رو از لالوی جمعیت می فرستاد برم جلوی گیشه وخودشون توی صف. دو حالت بیشتر متصور نبود.یا داد وبیداد جلوی صف که من رو با گریه بر می گردوند پیش پدرم و یا: جلوی گیشه: بیا بابا، کاگه موشا (نام فیلمی ازآکیرا کوروساوا و نام بنده از هنگام تولد تا حتی گاهی این سال ها ! ) بلیط گرفته!!....صفحه 174 تا 178

 

عصر جدید-بعر از ظهر های پاییز و دودره کردن کلاس های آنالیزحقیقی (که از قضا هیچ ربطی به حقیقت نداشت!!) و ....گیشه: 8تا...و رفقایی که هیچ وقت نتونستن 8 رو در قیمت واحد بلیط ضرب کنند. چند سال بعد تو "بی پولی" یادم میاد که: کشته شدن توسط مفهوم انتزاعی رفاقت یعنی چی؟؟!!...صفحه.172 تا 173

من فرزند VHS ام....پدرخوانده ها رو اون طور دیدم با ویدیوهایی که همیشه هدشون کثیف بود!!! وحسودی کردن به تماشاگران پدر خوانده بر پرده شهر فرنگ رو، حق مسلم خود می دانم !!!....

حیاط دبیرستان: خانم....شما هم!!! (تعجب یک ناظم از رفتار یک بچه خرخون!!) آلت جرم: CD آّبی، سفید و قرمز کیشلوفسکی عزیز!!!....

اواخر دانشگاه فضای سایبر، یک خونه مجردی برای دلت: ایتالیا به ایتالیا و ...یک پاتوق با کاپوچینوی داغ. می یابی آنهایی را که باید....

تو سینما به برگمان می گیم استاد، همونی که یکبار سر کلاس دانشگاه به خاطر خوندن زندگینامه اش تو مجله فیلم از سر کلاس به بیرون دعوت(شما بخونید پرت!!) شدم. تو سایبر هم استاد پیدا کردم....صاحب یک تخته به نسبت متناسب از سیاه و سفید. با کلی همکلاسی....جایی که لزوماً نه سینما بلکه چگونگی عشق ورزیدن رو یاد می گیری....و اون  نه !...تو سکانس فردوگاه دیگه برات ملموس میشه....در بی بدیل بودن استادم که شکی ندارم، اما هنوز نمی دانم خودم چجور شاگردی هستم؟؟؟.....

خیلی از بچه ها با  ٨ و 16 و 35 رو می شناسند و اگر هم نشناسند حداقل دوستشون دارند....حدفاصل صفحات 1۵0 تا 1٧0....

هوشنگ گلمکانی و جزییات رابطه ام با او خصوصی است(لطفاً فقط به مجله فیلم فکر کنید!!!) ولی سینما پارادیزو عمومی ترین نشانه از آن خصوصی ترین لحظات است. انگاری تورناتوره نشسته  و به گریه های شبانه  بچه های 15 ساله تا بزرگترهای 50 یا 60 ساله ی تمام دنیا، گوش داده و بعد پارادیزو رو ساخته...به غزل گلمکانی هم گفته ام که پدرش را، پدر معنوی خودم می دانم....و چقدر نازنین است غزل....صفحه 141

میگن همذات پنداری، انسانها رو به قتل هم واداشته !!....پس دیدن چند باره باشو غریبه کوچک به همراه مادر بزرگ گیلک زبان عجیب نیست... اَما گیمی مرغانه..شما چی گی دی ؟؟... تنها دیالوگ در ذهن مانده از5 سالگی که با باز کردن هر باره ی یخچال ودیدن تخم مرغ ها تکرارش می کردم....صفحه 132...

چه حالی میده که از آیدین آغداشلو یاد می گیری که اولین منتقدهای واقعی هم متعلق به رم باستان (ایتالیای خودم!!!) بوده اند....صفحه 110

من ادعا دارم که نوستالژیای تارکوفسکی رو فهمیدم ولی هنوز نمی دونم چرا بین جاده فلینی و دزد دوچرخه دسیکا باید رژ لب  مای قرار بگیره!!.....ولو اینکه CRYSTAL SHINE  هم باشه!!....لابد دلقک صفحه 98 می دونه !!...

هامون- سن 6  سال هنوز یادمه که با هر بار شنیدن اسم " مهشید" تو سینما دا د می زدم : اِ، بابا منو صدا کرد!!! ....و چشم خوره و غرغر صندلی های مجاور....هنوز هم تو صفحه 71 مجله اسمم با صدای شکیبایی تو ذهن پیچیده ....

 

مسعود مهرابی بزرگترین question mark در زندگی؟؟؟..صفحه 56 مجله رو نگاه کنید!!....

راستی استاد چرا هیچ مطلبی در مورد فیلم های خارجی از شما به یاد  ندارم؟؟...حتی تو صفحه 23 مجله!!!

....و 10 هزار روز تداوم.

با صاحب دکه روزنامه فروشی بحثم شد، که چرا موقع دادن مجله به دست من،انگشتاشو گذاشت روی مجله!!....البته بعد تقصیر رو متوجه امیر اثباتی عزیز دونستم..آخه، تهران شهر جلد سفید رنگه!!...حتی اگه خیلی هم خوشگل باشه....مرسی امیر اثباتی عزیز برای جلد متفاوت و بی نظیر و البته پر از اثر انگشتهای من و بابامو و مرد روزنامه فروش...

شماره400 ، ماهنامه سینمایی فیلم، مهر 1388، سال بیست و هفتم، 200صفحه، 1500 تومان.

هر آنچه آمد راش هایی بود از زندگی در کنار رویای سینما... اگر تدوینگر خوبی نبودم به خاطر سکانس های گمشده ایست که به قول استاد حتی در نور هم دیده نمی شوند. این ها را نوشتم به عشق تو که اکنون در حال خواندنش هستی، برای دکتر جلالی فخر استاد عزیزی که پیموده اند نردبان سفیدی و فرهنگ را تا پله هایی که من از رصد آن ناتوانم، برای امیر رضا که بی تردید نقدش بر تردید، از یاد بردن سن کمش در مقابل توانایی اش می باشد، برای عادل که از سینما  کم می نویسد ولی حضورش سرکلاس گرم است ، برای سرپیکو که با دوستانش جمع می شوند و ساعاتی فراموش نشدنی را سپری می کنند با رویاهایی ناگفته و برای همه آن هایی که می آیند و می خوانند، فرزاد، الهه، رضا، سما، مهرداد، آزاده و......

مرسی سینما، مرسی مجله فیلم، مرسی استاد و مرسی بچه ها، که گرمای حضورتان از به یاد ماندنی ترین سکانس های زندگیست!!!!

 

 

 

 

یکشنبه ٥ مهر ۱۳۸۸ساعت ٩:۳۳ ‎ق.ظ توسط راهبه نظرات ()
تگ ها: