و وقتي كه واژه ها تو را برهم مي ريزند....در شبهاي پر ابر اميد به يه طلوع داري و ده خط موازي به سمت ماه ولي ... آسمان ديگري را بايد بر مي گزيدي. ماه  آسمونت رو  الك مي كني و شب تو پر مي شه  از ستاره هايي كه هر كدام سوسويي دارند اما ستاره تو كدام است؟ .... ستاره ها از نردبان رقص كنان پائين مي آيند  و تو گمان مي بري كه به سمت تو مي آيند ولي در آخرين پله شب همگي ناپديد مي شوند. محو شدن ستاره ها يعني تباهي ماه آسمونت,و تو در سكوتي عميق از پرواز زودهنگام ماه مي سوزي. و امشب آسمون تو  داغدار ماه شده , بغض ابرها ,مرگ بارون. بارون تا به زمين نرسيده بارونه وقتي زميني شد و پاها ش خاك رو لمس كرد ديگه بارون نيست و من شاهد مرگ هزاران قطره بودم.آسمان ابري است هيچ روزنه اي براي نفوذ نور ماه نمانده و امشب نور ماه در آسمانهاي ديگر سر گردان است.اين نور هيچ جاي ديگه تاب تابيدن نداره .اونو براي همين آسمون ساخته بودند.پس چرا يك دفعه آسمون پر ابر شد....چرا هيچ كس دلش به حال نور ماه كه حيرون شده نمي سوزه. همه مي گن تو كه خودت نوري ,ماهي,...ولي هيچ كس نمي دونه كه اين نور اصل خودشو گم كرده .اين نور چطور بايد بتابه؟.....يكي بگه ماه من كجا رفته؟؟؟؟ باورش براي همه آسمون شايد سخته كمي ولي اگه يك دفعه نور ماه با قطره ها پائين رفت تعجب نداره سكوتي كه در پس گشايش لبها مي آيد باورش را براي ديگران سخت مي كند بهانه اين سقوط  حقيقت دارد و حقيقت آن چيزي نيست كه واقعيت دارد. ...   

                                                         

                                                      

                                         

                                                                  

سه‌شنبه ٢٠ شهریور ۱۳۸٦ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ توسط راهبه نظرات ()
تگ ها: